Twórczość Wisławy Szymborskiej, uniwersalna i ponadczasowa, stanowi jeden z elementów kształtujących tożsamość narodową Polek i Polaków od pokoleń. Chociaż od śmierci autorki minęło 13 lat, jej literackie dziedzictwo wciąż zachwyca, fascynuje, a dzieła noblistki są recytowane, czytane, omawiane na szkolnych zajęciach na każdym etapie edukacyjnym. Co ciekawe, wieść o nich obiegła nawet przestrzeń kosmiczną – na międzynarodową stację kosmiczną ISS wiersze Szymborskiej Radość pisania i Sto pociech ma przekazać astronauta Sławosz Uznański­‑Wiśniewski jako symbol polskiego dorobku kultury. Warto podkreślić, że są to jedyne pozycje literatury pięknej, które będą reprezentować nasz kraj na stacji.

Celem pracy jest możliwie najgruntowniejsza analiza nie ukończonych prób i zamierzeń dramatycznych Jana Lechonia. Teksty te oraz stojące za nimi inspiracje, ich wymowę ideową, estetykę, wykorzystane motywy itd. staram się naświetlić przez pryzmat znajomości historii literatury, polskiego kodu kulturowego, teorii hermeneutycznej oraz wybranych zagadnień z zakresu feminizmu, teorii queerowej, psychologii i historiozofii. Staram się wyodrębnić relacje między omawianymi, nie dokończonymi dramatami, podobieństwa, różnice, ewolucję (lub jej brak) formalną jak i intelektualną. Rozważam ponadto wpływ, znaczenie i możliwe przyczyny zasadniczej fragmentaryczność owych tekstów, ich potencjalnej wartości dla czytelników lub widzów.

Zeszyt pierwszy części trzeciej tomu czwartego Idei i państwa poświęcono miasto królewskim Czech (odrębny zeszyt, kolejny, dotyczy miast królewskich pozostałych składowych Korony czeskiej, to jest Śląska, Moraw i Łużyc). W dużej mierze koncentruje się on na materialnej tkance miast. 

Obszerny dorobek translatorski i eseistyczny Karla Dedeciusa (1921–2016) pozwala uznać założyciela Instytutu Kultury Polskiej (Deutsches Polen-Institut Darmstadt) za najwybitniejszego animatora niemiecko-polskiego transferu kulturowego wszech czasów. Jego ogromny wkład w dzieło upowszechniania dorobku naszych pisarzy w krajach niemieckiego obszaru językowego dokumentuje i popularyzuje m.in. Fundacja im. Karla Dedeciusa (Karl Dedecius Stiftung) z siedzibą we Frankfurcie nad Odrą, której działalność pozwala uznać ją za jedną z najważniejszych organizacji pozarządowych realizujących posłannictwo porozumienia, przezwyciężania uprzedzeń i stereotypów oraz budowania zaufania w relacjach obu naszych narodów. Otwartość i gotowość współpracy sygnalizowana przez kierownictwo Fundacji skłoniły nas do ogłoszenia kilka lat temu założeń projektu naukowego i dydaktycznego DEDECIUSkalia, którego celem jest zapoznanie młodzieży polskiej z wybranymi elementami dzieła tego niestrudzonego tłumacza, badacza i popularyzatora literatury polskiej. Cel ten chcemy osiągnąć poprzez przygotowanie serii publikacji przynoszących artykuły naukowe i materiały dydaktyczne wspomagające proces nauczania języka niemieckiego w naszym szkolnictwie średnim i akademickim, przydatnych także do prowadzenia zajęć, których przesłaniem jest akwizycja szeroko rozumianej wiedzy kulturoznawczej, np. z zakresu polsko-niemieckich relacji literackich. Projekt DEDECIUSkalia realizowany jest z inicjatywy pracowników Zakładu Dydaktyki Literatury oraz Zakładu Translatoryki i Glottodydaktyki w Instytucie Filologii Germańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, Centrum Kształcenia Nauczycieli Języków Obcych i Edukacji Europejskiej Uniwersytetu Warszawskiego i Fundacji im. Karla Dedeciusa.

Tom 15. serii Kultura uzdrowiskowa w Europie, zatytułowany Kształtowanie się wzorców kultury uzdrowiskowej w kontekście środowiska naturalnego uzdrowisk europejskich, poddaje analizie problem związków między środowiskiem przyrodniczym uzdrowisk a modelem pobytu i leczenia, który się w nich wytworzył. Lokalizacja uzdrowiska decydowała bowiem o tym, jaka publiczność uznawała przyjazd do niego za atrakcyjny, co stanowiło o powodzeniu kurortu i kierunku jego dalszego rozwoju. Podstawowym warunkiem sukcesu uzdrowiska wśród publiczności było jak najpełniejsze uwzględnienie oczekiwań tej grupy klientów, których uwagę uzdrowisko pragnęło przyciągnąć i jak najdłużej utrzymać.